ePubs


Ik heb vanaf 1990 geschreven. En pogingen ondernomen in Uitgeversland.

Dat liep iedere keer mis om andere redenen. Daarom heb ik in 2012, op mijn toenmalie iPad2, met behulp van een ePub-App, drie verschillende “digitale boekwerken” gemaakt (zowel als ePub, als iBook te gebruiken).

In 2004 werd bij Uitgeverij Signature te Utrecht een boekwerkje uitgegeven:

Als ik die Dom niet had (Nieuwe verhalen & gedichten over de Dom)
Samenstelling en redactie Ed van eeden (de zelfgenoemde Grootste Schrijver van Utrecht)

Op bladzijde 41 staat mijn bijdrage, en hieronder in tekst voor hen die het boekwerk niet meer bij de Slegte aan de Oudegracht te Utrecht kunnen kopen:

De Blondine

Vanochtend was ik bij Radio Maigret aan de Mariaplaats. Die zwarte baard werkt er inmiddels niet meer, die is van zichzelf overspannen geraakt en in de w.a.o. beland. Ik was er voor een zo genaamde anagrammen-generator. Maigret probeert tegenwoordig helemaal met zijn tijd mee te gaan door naast geluidsinstallaties ook andere consumenten-elektronica als breedbeeldtelevisies, super walkmans, computers en software te verkopen. Maar wegens uitverkocht is het een handzame memorecorder geworden. Zodoende kan ik, om dit verhaal wat op te leuken en te staven aan de realiteit, vluchtige notities maken.

Ik heb vanmiddag een theeafspraak aan het Domplein, bij de vriendin van mijn buurman Gerard van Vreede, die daar atelier houdt. Hoewel ik nog alle tijd heb, ben ik nu al op weg daarheen. In de Zadelstraat kijk ik nog vluchtig in de homocorner van De Dildoshop bij de nieuwe aanwinsten op dvd, en koop zoethout bij De Dropveter. Als ik verder slenterend de Oudegracht oversteek en de Servetstraat inloop, zie ik in het antiquariaat mijn vriend en buurman Gerard van Vreede, die hier sinds kort werkzaam is, en ga er binnen.

In de winkel is het een drukte van jewelste. Op het eerste gezicht lijkt het clientèle, maar ik hou het op schrijvers in spe. Utrecht is een heuse schrijversstad (we hebben per slot van rekening een school voor de journalistiek). Dus het komt nogal eens voor dat je jonge gastjes druk in de weer ziet met notitieblokjes en schrijfgerei.

Zo op het oog zijn ze allemaal met kladblocs en potloden in de weer, dat is blijkbaar weer helemaal in de mode: potloden! Ook zeulen ze binnenstebuiten gekeerde Albert Heijntassen vol aantekeningen met zich mee.

Ik ken Gerard al heel wat jaartjes. Samen lezen en schrijven we graag én we zijn beiden grote liefhebbers van Witold Gombrowicz en Gustave Flaubert.

Ik sta nog geen minuut aan de verkoopbalie waaraan Gerard op klandizie wacht, dewelke als ik mijn relaas doe, lijkt toe te stromen.

‘Zeg Gerard, weet jij dat ze bij Radio Maigret tegenwoordig ook zogeheten anagrammen-generatoren voor de computer verkopen?’ Hij antwoordt dat hij niet eens een computer bezit, dus die anagrammensoftware is voor hem van nul en generlei waarde. En, ja hoor; bij het horen van het woord ‘anagram’ spitsten zich al de oren van de aanwezigen, maar bij ‘generatoren’ leken de grijze cellen pas echt geactiveerd. De stenograafjes kwamen op de verkoopbalie toe.

‘Kan ik de heren ergens mee van dienst zijn?’ reageerde Gerard serviel glimlachend.

‘Nee, nee... we kijken alleen maar!’ Nerveus stopten ze de natgelikte potloden achter een van hun flaporen en liepen krom gebogen quasi-nonchalant terug naar de Nederlandstalige romans, in de richting Q/R/S.

Ik vervolgde mijn verhaal: ‘Als je bijvoorbeeld een naam van iemand in typt en je drukt op enter, dan komt er een bruikbaar pseudoniem uit rollen! Er is overigens een goedkoop alternatief voor zo’n elektronische generator. Heb je ruitjespapier in huis? Goed zo! Laten we Frank Hukersen nemen’.

‘Wie is dat?’

‘Ik schrijf in ieder vak één letter, let op: F R A N K H U K E R S E N. Dat is alles! Nu knip ik de vakjes een voor een uit. Ik leg steeds dezelfde letters in een andere volgorde. Hier, schrijf op: Herr Knefknaus (altijd handig voor als je in een verhaal over een hôtelier een Oostenrijkse fout klinkende naam nodig hebt). En deze... Hans Ferkreun… of hier:... Henk Ferkranus. Schrijf maar op, dat is wel een mooie geloofwaardige naam voor een debuterende schrijver: Henk Ferkranus!

Gerard stelt voor dan ook even te zoeken naar een alternatief voor zijn eigen naam. De van Vreedes, Gerards pa en ma, waren beiden fout in de oorlog en hij wil al jaren een andere achternaam, maar kan niets bedenken. Het van Vreede is eigenlijk heel mooi.

Dat werd “Gerard vande Reve”, of dat mag moeten we navragen. Van het en (geen) bestaat al. Of vande mag, moeten we opzoeken. Belgen die naar de nieuwe wereld verkasten, heten daar Vandyke of Vanderbelt en zijn in de ogen van de Amerikanen heden ten dage geen familie meer van de nog in Vlaanderen woonachtige verwanten van de van Dijken en van der Belten. Dus waarom zou vande niet kunnen? Of zou Simon van het mogelijk in verweer komen, of zijn gehaaide huisgenoot van gelijke kunne?

Bij het horen van dit alles waren de schrijvertjes geestdriftig aan het noteren en annoteren geslagen.

‘Ga je nog op de thee bij Karen?’ vraagt Gerard.

‘Ja, ik heb zo een afspraak in haar atelier.’

‘Ze heeft haar haar geblondeerd.’

‘Jeetje, en jij valt juist op d’r omdat ze een brunette is!’

‘Was!’

Gerard heeft die hele verdere middag anagrammen zitten genereren. Met een schriftje, een bic en een schaar. En een hoop fantasie. Zo noemt hij zijn nieuwe vriendin sindsdien een plomdine. Naar ik later vernam schijnen er, toen bij Maigret de nieuwe voorraad was gearriveerd, nogal wat van die anagrammen generatoren te zijn verkocht. Ja, hoe je het ook bekijkt, het is dé manier om personages en wetenswaardigheden te versleutelen!

Bij Karen voor de deur zag ik dat ik nog altijd zeeën van tijd had en besloot even rond te neuzen. Al pratend tegen de voering van mijn overjas, bezocht ik enige relevante historische bezienswaardigheden rondom de Dom. Ik viel niet echt op temidden van al die andere mobiele telefooncellen; al die jonge mensen die over hun revers heen in het luchtledige brabbelen; over het weer en hoe hun haar zit. Vroeger werd je nog wel eens staande gehouden, als je zomaar voor je uit lalde. Of passanten wezen op hun voorhoofd, maar die tijd lijkt ver achter ons.

Ik moet even iets rechtzetten. Ik geef wel zo af op die potloodventjes in Gerard’s antiquariaat, en ik ben zelf natuurlijk geen haar beter met mijn moderne kladbloc, maar het moet gezegd: je ziet ze tegenwoordig steeds vaker. Aan leestafels in grand café’s (en in antiquariaten dus), op zwarte beurzen, zelfs bij speelgoedwinkels, crèches en arbeidsbemiddelingbureau’s. Overdag, maar ook vaak ’s nachts.

Diezelfde nacht zag ik een van die mannetjes aan de bar van gaycafé De Nacht. Ditmaal goed geschoren en van een parfummetje voorzien, van zijn blote blouse een paar knoopjes los en een zuidelijke big smile. ’s Middags was mij de man ook al opgevallen in de homocorner van De Dildoshop, aan het Bisschopshof, bij de Spinde en aan de wandelplaats van de Pandhof. Later bleek het een journalist in opleiding, die als stagière bij een Zuid-Limburgs huis-aan-huisblad een artikel had geschreven: ‘Mannen van achter de Dom’.

Ach, we zijn Karen helemaal vergeten! Toen ik bij de blondine aan de voordeur stond, regende het licht, en ik las een druilerige notitie dat ze toch liever thee met me wilde drinken in een grand café.

Iets te laat kwam ik op de Keistraat aan, maar mijn theevisite was er nog niet. Nog sterker, twee uur later moest ik constateren dat zij zich had vergist, ze sms-te me dat ze vergeefs op me had gewacht in Le Courant Humide aan het Neude. En ik zit natuurlijk in het Polmanshuis.

©RGER 20160216 Polmans 0001

Klik in de foto voor een vergroting. (foto DUIC ©RGER_20160216_Polmans_0001-jpg)

Over de sluiting eind februari 2016 van dit Grandcafé & Restaurant aan de Keistraat 

2016-02-18-01


Hier kun je een zipbestand downloaden (12Mb groot) met daarin drie ePubs. Gratis & voor niets.

1ochheden30


2hetmorgen30


3simons30


Het Le Courant Humide is een grapje, want het is eigenlijk het toen sfeerloze Le Journal aan de Neude te Utrecht. Een vriend van me, het verhaal De Blondine kennende, werkzaam als locatiescout voor de Nederlandse filmindustrie, zond mij onderstaande foto’s van café De Natte Krant, te Weesp.

natte-krant-weesp-1



natte-krant-weesp-2



henkf.nl (c) 1981-2021 e.v.